H&M winners!

Shoplog Oktober 2014

Het is eindelijk weer eens tijd voor een shoplog. De laatste keer dat ik een shoplog plaatste was geloof ik alweer twee (!) jaar geleden. De laatste tijd heb ik allerlei leuke dingen gekocht. Hieronder zie je een paar van mijn favorieten die ik deze maand heb gekocht.

H&M winners!

H&M winners!

Bij Mamaplaats had ik de blogwedstrijd gewonnen en kreeg ik een giftcard voor H&M. Daarvan heb ik lekker kunnen shoppen bij de nieuw verbouwde H&M in de heuvelgalerie in Eindhoven (mijn oude werkgever). Ik kocht twee leuke T-shirts en een mooie zwarte trui met bruine stippen voor mijzelf. Ook kocht ik een supercoole onesie met sterretjes, een roze fleese vestje, 3 slabbertjes/sjaaltjes en een leuk opbergzak met sterretjes voor Lola. Lucky girl!

Opbergzak voor aan Lola's box

Opbergzak voor aan Lola’s box

Lola in haar nieuwe onesie...lief he!

Lola in haar nieuwe onesie…lief he!

 

 

 

 

 

 

 

 

Meteen toen ik thuiskwam hing ik de opbergzak aan Lola’s box. Hij werd meteen volgestopt met al haar knuffels en hydrofiele handdoeken. Super handig en nog mooi ook. Ik ben er super erg blij mee. Lola’s box ligt nu niet meer helemaal vol spulletjes.

Via Albert Heijn online ontdekte ik deze Vanille Body Scrub van Treacle Moon…en die ruikt super lekker! Alsof je verse vanille pudding ruikt…hmmmm…je zou hem bijna op willen eten! De scrub werkt erg fijn, hij heeft een vrij scherpe structuur waardoor je echt goed kunt scrubben. Een aanrader dus!

Mexicaans tafelzeil

Mexicaans tafelzeil

Via Instagram zag ik bij veel mensen dit leuke tafelzeil voorbij komen en raakte er stiekem verliefd op. Ik wist niet waar ik hem kon krijgen, maar via Google’s “tafelzeil wit met zwarte stippen” had ik hem zo gevonden. Via TafelzeilOnline.com bestelde ik er een op maat en een dag later lag hij al op tafel. Ik ben er helemaal verliefd op, alhoewel manlief hem wel erg “aanwezig” vindt. Dus nu ligt hij voor de helft over de tafel. (Ieder zijn zin).

Pandabeer en stad poster

Pandabeer en stad poster

Pop Your Confetti poster

Pop Your Confetti poster

 

 

 

 

 

 

Via Instagram vond ik ook een leuke webshop waar ik bovenstaande poster met Pandabeer en “my City” bestelde. Ik kreeg de “Pop Your Confetti” poster er gratis bij. Ook bestelde ik er leuke zwart-wit gestreepte washtape. Ze hebben in de webshop van Petite Louise trouwens nog veel meer super leuke posters en andere leuke dingen.

DIY spulletjes van de Hema

DIY spulletjes van de Hema

diy project

diy project

 

 

 

 

 

 

Bij de Hema kocht ik deze maand onder andere weer wat nieuwe DIY spullen. Ik kocht acryl verf, textiel stiften, en andere knutsel dingen. Ik pimpte ook al twee coole rompers voor Lola met de acrylverf. Ze zien er super cool uit. Ik heb snel nog een witte legging gekocht voor maar 3 euro die ik binnenkort ook ga pimpen.

Hello deurmat

Hello deurmat

Al een poosje waren we opzoek naar een leuke deurmat voor in onze woonkamer, aangezien onze achterdeur direct in de woonkamer opengaat en het nu toch echt herfst is. Toen ik deze in de Hema folder zag staan heb ik het meteen online (met extra korting) besteld via Hema.nl. Ik ben er helemaal blij mee!

Verder kocht ik ook nog leuke papieren lampionnetjes bij de Hema, een blender/stomer van Avent voor Lola’s eerste hapjes (binnenkort) en nog wat andere kleine dingen.

Ik ben erg blij met bovenstaande producten. Hoe blij je kunt worden van nieuwe spulletjes. Ik hou er van!

 

 

 

 

 

 

 

 

Lola 5 maanden oud

Een brief aan mijn dochter – Lieve Lola – 5 maanden

Lieve Lola,

Mooie meid

Lola 5 maanden oud

Potverdikkie Lola, wat vliegt de tijd toch in een sneltreinvaart voorbij! En wat ben jij weer enorm gegroeid! Je begint echt een mini mensje te worden met je eigen persoonlijkheid. Soms ben je echt even geen baby, maar een vrolijk mini dametje. Je wilt overal bij zijn, en altijd rechtop zitten zodat je alles en iedereen in de gaten kunt houden. Je helpt zelfs al goed bij het gaan zitten, en wat ben je sterk!

Je kletst er deze maand vrolijk op los…tegen papa en mama, tegen je knuffels en iedereen die met je mee kletst. Het liefst kletsebets je de hele dag gezellig door in je grappige babytaaltje. Met je vrolijke stemmetje, waar wij gisteren voor de allereerste keer een super schattige schaterlach uit hoorde toen papa met je aan het spelen was. Dat was zoooo mooi om te horen! Papa en mama smolten helemaal van die mooie lach van jou!

Je bent nog steeds een ontzettende wiebelkont! Stilzitten is iets waar jij geen fan van bent, en wanneer we je op je rug leggen in de box of op de commode draai jij jezelf meteen om. Helaas heb je in de box niet altijd genoeg ruimte en steekt er soms een beentje tussen de spijltjes door. Maar dat weerhoudt je niet om verder te draaien. Als jij iets wilt dan geef je niet zomaar na de eerste poging op. Je bent een echte doorzetter.

Lola 5 maanden oud

Lola 5 maanden oud

Deze week had ik je in de woonkamer op de vloer gelegd, dat was even gek, zo’n houten vloer onder je buikje in plaats van de zachte box. Maar al gauw ging je tijgerend de kamer door, weliswaar achteruit en in slow-motion, maar je had plezier en vond het allemaal prachtig. Wat een ruimte!

Het drinken bij mama aan de borst gaat deze maand helaas niet altijd goed, waardoor je vaker een flesje bij papa krijgt. Hier wordt mama soms een beetje verdrietig van vooral omdat jij dat zo moet huilen omdat het niet wil lukken. Sorry lief meisje, we doen allebei zo onze best, en als het echt niet meer gaat dan gaan we gewoon over op flesjes. Maar we proberen het nog even vol te houden samen, ok? Gelukkig is alles weer goed zodra je lekkere melk hebt gedronken. Daarna ben je weer lekker vrolijk.

‘s Ochtends hou je er van om lekker uit te slapen (papa en mama vinden dat helemaal niet erg!) en moet mama je soms zelfs wakker maken. Laatst wekte ik je om tien over elf terwijl je het liefst nog even was blijven liggen, klein slaapkoppie! Je vind het nog een beetje lastig om te slapen met “losse armpjes” en daarom slaap je meestal met je armpjes in je Puckababy slaapzak. Dat geeft jou rust en geborgenheid. Papa stopt je lekker strak in onder het lakentje zodat je niet alle kanten in draait, maar dat helpt niet altijd, want vaak weet jij je er toch onderuit te wurmen, klein wiebelkontje. Het is nog steeds iedere keer een verassing waar je in je bedje ligt als we je wakker maken. Gekke meid!

Lola ontdekt de pandabeertjes op haar voetjes

Lola ontdekt de pandabeertjes op haar voetjes

Als je jouw lieve panda pyjama aan hebt kun je minuten lang uiterst geconcentreerd naar de panda’s op je voetjes blijven kijken en pak je ze voorzichtig met je handjes. Je pakt steeds meer dingen echt bewust vast, zoals bijvoorbeeld je speentje. Dat is zo’n lief gezicht hoe je met je kleine vingertjes in uiterste concentratie je speentje opraapt. Als we je speentje in je mondje willen stoppen doe je nu ook vaak je mondje vooraf al open, hihi.

Je krijgt trouwens sinds een paar weken heel veel nieuwe blonde haartjes op je bolletje, ze groeien erg hard, maar zijn nu natuurlijk nog erg kort. Ik ben benieuwd of jij ook mama’s krulletjes krijgt!

Bovenal ben je alles om je heen aan het ontdekken en zien we je week na week nieuwe dingetjes doen. Dat is iedere keer weer een feestje en prachtige mijlpaal. Papa en mama genieten iedere dag zo ontzettend veel van jou, lieve schat! Dankjewel voor jou mooie glimlach iedere dag, de mooiste lach die er is!

Wij houden van jou, lieve Lola!

kusje van mama x

 

hmmz

Mijn zwangerschap, als ik vooraf geweten had…

Als ik vooraf geweten had...

Ik zag er echt verschrikkelijk uit met al die uitslag, en die jeuk!

Ik zag er echt verschrikkelijk uit met al die uitslag…

…dat ik vanaf de vijfde maand t/m de laatste dag van mijn zwangerschap op mijn hele lijf helemaal onder de uitslag zou zitten…

… dat ik daardoor extreme jeuk zou hebben, continu…dag en nacht…

… dat ik daardoor gemiddeld maar zo’n 2 tot 4 uur per nacht kon slapen…

… dat ik daardoor ook vriendlief naast mij wakker hield…

… dat ik door zo weinig slaap overdag natuurlijk me voelde als een vaatdoek, met jeuk!

… dat ik daardoor er verschrikkelijk uitzag met rode stipjes over mijn hele lijf…

Relaxen tussen de kussens en blijven lachen

Relaxen tussen de kussens en blijven lachen

… dat ik daardoor iedere twee weken bij de gynaecoloog en dermatoloog zat te huilen omdat ik er gek van werd…

… dat ze zelfs na meerdere bloedonderzoeken en andere testen nog steeds niet konden vinden wat er was…

… dat ik daardoor mijzelf keer op keer met vele tubes zalfjes moest smeren (over mij hele lijf) die tijdens een zwangerschap eigenlijk niet gebruikt mogen worden…

… waardoor ik steeds bij iedere apotheek meerdere waarschuwingen kreeg en ze met veel moeite (en een schuldgevoel) zo uiteindelijk toch mee naar huis kreeg…

… dat ik mij hierdoor erg schuldig voelde en ik mij zorgen maakte over de gezondheid van mijn kindje…

hmmz

hmmz

… en ondertussen smeerde ik allerlei zalfjes, probeerde ik verkoelende smeersels, een havermout bad, reiki…maar NIETS hielp…

… dat ik langzaam GEK werd van de jeuk…en dat ik op een gegeven moment ECHT met geen mogelijkheid meer kon genieten en er soms echt doorheen zat…

… dat ik al snel merkte dat jeuk inderdaad VEEL erger is dan pijn…

… dat ik gelukkige iedere 2 weken een echo kreeg en was alles steeds goed ging met de kleine…

… dat ik na een maand begon ik met lichttherapie…

… dat ik dit drie keer per week mocht doen in een ziekenhuis vlakbij…

… dat ik pas na 3 maanden (= 3x per week, reken maar uit hoe vaak ik met mijn dikke buik daar in die lichtcabine heb gestaan) ben ik gestopt, omdat ik die dag ging bevallen…

… dat ik naast alle jeuk ook de hele zwangerschap veel last had van maagzuur had…BAH

vaste bushalte, Maxima Medisch Centrum

vaste bushalte, Maxima Medisch Centrum

… dat ik als toetje ook nog eens aambeien kreeg…

… dat wanneer ik moest hoesten ‘s morgens na mijn ontbijt, alles er van boven meteen weer uitkwam…

… dat ik de laatste weken een erg hoge bloeddruk had en alle symptomen van zwangerschapsvergiftiging, hoge bloeddruk, tintelende handen, hoofdpijn etc…en ik me moest melden als het erg werd…

… dat ik daardoor dus lekker gestrest werd omdat ik natuurlijk niet zelf wist wanneer ik aan de bel moest trekken…

… dat ik daardoor de laatste twee weken maar extra rustig aan heb gedaan en daardoor nog niet echt van mijn verlof heb kunnen genieten…

… dat ik door dit alles verre van een fijne zwangerschap heb gehad, maar er toch ondanks alle shit er wel het beste van heb weten te maken. Ik ben (bijna) altijd positief kunnen blijven, dit moest ook wel, want stress en een baby maken zijn geen goede combinatie. Dit ook mede door de steun van alle mensen om mij heen en vooral mijn vriend. Want ook voor hem was het verschrikkelijk om mij zo te moeten zien lijden…

… dat twee weken voor mijn uitgerekende datum mijn vliezen zouden breken en ik ineens nu al mama werd (ik was er eigenlijk nog niet helemaal klaar voor…voor mijn idee…ik had me op 40 weken of langer ingesteld, dus dat was echt even omschakelen)…

… dat ik na een behoorlijk heftige bevalling van 27 uur trotse mama zou worden van onze mooie dochter Lola…

… dat ik nu een prachtige print op mijn buik en bovenbenen heb als souvenir van Lola’s huurwoning in die negen maanden…

… dat deze buik nu echt niet meer vertoonbaar is op dit moment…

 

…als ik dat allemaal had geweten van te voren… pffff… had ik dat dan wel aangedurfd?

Achteraf kan ik alleen maar zeggen… ik zou het zo allemaal over doen!

Hiervoor heb ik dat allemaal heel erg graag over!!

Hiervoor heb ik dat allemaal heel erg graag over!!

Wat ik er voor terug heb gekregen is het dubbel en dwars waard geweest…

Maar zomaar even een kindje krijgen…gaat niet altijd zo makkelijk als sommige mensen denken…en heeft veel impact op je lichaam… en je bent achteraf echt niet meer hetzelfde…

Ik ben mama geworden, met alle cadeautjes die ik er bij kreeg, maar ik ben blij. Ik heb mij nog nooit zo gelukkig gevoeld, en eindelijk ben ik wie ik moest zijn…mama.

En ik ben trots op mijzelf. Mama Janske.

 

 

Beschuit met muisjes!

Daar ben je dan! Mijn bevalling (Deel 3 – laatste deel)

Daar gaan we dan!

Om 15:55 uur heb ik ruim 9 cm en mag ik toegeven aan mijn ‘ik moet poepen- gevoelens’. Ik krijg de opdracht om de weeën niet weg te puffen, maar juist mee te drukken. Persen mag nog niet. Dit voelt wel erg vreemd. Heb ik eerst 18 uur dat gevoel tegen gehouden en nu mag ik ineens mee drukken. De eerste drie weeën zijn erg ongemakkelijk omdat ik even moet omschakelen. Daarna voelt het als een verademing om te doen wat veel natuurlijker aanvoelt, ook al ben ik bang dat ik mijn hele bed vol poep. Gelukkig lijkt dit alleen maar zo en gebeurd dit natuurlijk niet echt. Voor mijn gevoel zijn dit trouwens de meest comfortabele weeën omdat ik mag mee drukken in plaats van wegpuffen. En op deze manier help ik de baby alvast mee om verder in te dalen. Tijdens de weeën voel ik mijn hele buik samentrekken en naar beneden drukken. Het is wel duidelijk dat de baby richting de uitgang gaat.

De eindsprint

Om 17:00 uur komen een verloskundige en verpleegkundige mijn kamer binnen met de mededeling; je mag gaan beginnen met persen! Ahhhhh…het is zo ver, let’s do this denk ik! Spannend! Ik vraag hen hoe lang het nu nog gemiddeld kan duren en het antwoord is 1 uur tot 1,5 uur gemiddeld. Ik mag het 60 minuten zelf proberen, en als het daarna niet gelukt is dan komt de gynaecoloog een handje helpen. Ok, denk ik…we gaan er voor! Het voeteind van mijn bed wordt naar beneden geklapt en de bekende voetsteunen komen tevoorschijn. Wanneer ik een wee krijg mag ik mijn voeten tegen beide dames aanzetten en mag ik gaan persen. ‘Ga door, ga door, ga door…goed zo goed zo…heel erg goed!” hoor ik ze zeggen terwijl ik alles uit mijn hele lijf geef om te persen. Nu voelt het trouwens alsof ik eindelijk die witte broek vol mag ‘schijten’ in dat winkelcentrum en op dit moment wil ik niets liever! Na drie keer hard en lang persen is mijn wee voorbij en zet ik mijn voeten voorzichtig op de voetsteunen. En dan…niets…daar lig ik dan, open en bloot, te wachten op een volgende wee. En ik maar denken dat zo’n bevalling een continu gepers was, maar niet dus…tussendoor moet iedereen gewoon wachten tot ik weer een wee krijg. Ik maak er grapjes over, het voelt zo vreemd dat iedereen staat te wachten.

En daar komt er weer een….’ga door ga door ga door….goed zoooooo’ … zo blijf ik aan de gang. 25 minuten verder…het voelt alsof ik pas 10 minuten bezig ben…de tijd gaat voor mijn gevoel dus snel. 18:10, omdat de baby niet blijft hangen, maar steeds terugzakt en de baby het zwaar heeft (de hartslag van de baby is steeds lager) komt gynaecoloog dr. Mooij er bij om te helpen. Hij vertelt ons dat hij me gaat inknippen zodat ik in een van de komende 3 weeën kan bevallen en dat hij een zuignap gaat gebruiken. Ik vertel hem dat ik alles prima vind, want ik ben er helemaal klaar voor. Ik heb het gevoel dat ik nog wel even door kan gaan, maar de baby denkt daar anders over. Ik vertel hem dat ik steeds makkelijker twee keer lang kan persen in plaats van drie keer omdat ik bij de derde pers niet genoeg kracht meer over heb (en mijn wee voorbij is). Hij vindt het een goed idee en samen gaan we er voor. Ik vraag aan M mijn bril aan te geven omdat ik de baby wel goed wil zien natuurlijk, waarop iedereen moet lachen. Daarvoor had ik hem niet op omdat M steeds tussendoor een natte doek op mijn gezicht legde en mij hielp met mijn kin op mijn borst te leggen bij het persen. (Dankjewel lief!) Ik weet niet meer welke perswee het was, maar ineens voel ik dat tijdens het persen de baby met heel veel geweld uit mijn buik wordt gerukt (klinkt hard, maar zo voelde het echt)…Ik open mijn ogen, en zie op mijn buik een prachtige huilende baby liggen. Daar is ze dan, onze Lola! Papa M wordt meteen verzocht om haar navelstreng door te knippen omdat deze vrij kort is. Met tranen in zijn ogen kijkt hij me trots aan. Wat een rijkdom. Ik voel me gelukkig, wat is ze klein denk ik. Ze is helemaal wit van het huidsmeer en heeft zo’n lief mutje op haar hoofdje. Stiekem tel ik haar vingertjes en kijk ik of ze ‘compleet’ is. Ik voel geen tranen opkomen, want ik zit vooral vol adrenaline denk ik, en knuffel haar voorzichtig.

Auw…

Dan ben ik nog niet klaar, de placenta moet er ook nog uit. Het duurt eventjes, en het lijkt bijna alsof het niet gaat lukken, maar uiteindelijk, na een paar keer persen, wat geduw en getrek is ook de placenta‘geboren’. We krijgen hem te zien. Wat een bijzonder ding is zo’n placenta. Het ziet er best vies uit, maar dankzij dat ‘huisje’ heeft onze baby kunnen overleven in mijn buik.

Terwijl de eerste foto’s worden gemaakt wordt er gevraagd of ik nu gehecht wil worden of eerst met de baby alleen wil zijn.(Ik ben namelijk van binnen uitgescheurd en van buiten ingeknipt, jawel wat een feest). Ik wil er van af zijn, dus geef ik aan om nu meteen maar te hechten. Helaas is niet alles ‘daar onder’ goed verdoofd en na een paar flinke ‘aaauuuwww’ kreten door mij wordt er een verdovende spray en later nog een extra spuit gebruikt om mij plaatselijk te verdoven. Nondeju, ik dacht dat we het ergste gehad hadden. Terwijl ze bezig is probeer ik te genieten van onze mooie dochter op mijn buik samen met M. Ondertussen komen er twee kinderartsen binnen om Lola te controleren. Papa M kijkt met haar mee bij alle testen. Terwijl Lola 9 van de 10 punten scoort bij de test word ik gewassen. Heerlijk zeg, dat had ik even nodig. Terwijl ik mijzelf weer als een nieuw voel wordt de kleine aangekleed in haar eerste outfit en laat ik alles even bezinken wat er zich zojuist allemaal heeft afgespeeld. Ik ben gewoon mama…ik kan het nog niet geloven. Het komt echt totaal niet bij me binnen en het lijkt alsof ik in een droom zit. Ik voel me alsof ik in een andere ruimte ben. Zo overweldigend allemaal.

De eerste nacht als papa en mama

In het uur daarna geef ik Lola voor de eerste keer borstvoeding. Wat lief zo’n klein mensje, wat bij jou ligt. Daarna bellen we de verse opa en oma’s en oom en tante om het grote nieuws te delen. Omdat Lola niet binnen 24 uur na het breken van mijn vliezen is geboren moeten we dus nog een nachtje in het ziekenhuis blijven. Maar dat vinden wij eigenlijk helemaal niet zo erg. Al helemaal wanneer ’s nachts blijkt dat ze erge hoofdpijn heeft van de zuignap (waarvoor ze een paracetamol krijgt) en om 01:00 ligt te piepen omdat ze het zo benauwd heeft. Om 03:33 uur worden we weer wakker van haar omdat ze ligt te knorren en piepen van de benauwdheid. Wat ontzettend zielig ziet het er uit. Om 05:30 uur komt er een kinderarts langs om Lola te controleren. Misschien heeft ze vruchtwater binnengekregen en is ze daarom zo benauwd. De arts checkt met behulp van een slangetje of haar neusgaatjes dicht zitten. Het rechter neusgaatje is gewoon open, maar de linker heeft een vernauwing. Ze krijgt neusdruppeltjes en direct daarna klinkt ze niet meer als een knijpspeeltje van een hond. Gelukkig, er is niets ernstigs met Lola.

De rest van de dag worden gevuld met voeden, verschonen, douchen, het eerste kraambezoek, neusdruppels en de eerste poepluier. Om 18:45 uur zeggen we de lieve zusters gedag in het ziekenhuis en gaan we naar huis. Waar het echte avontuur als papa en mama voor ons begint.

Lees hier deel 1 van mijn bevallingsverhaal!

Lees hier deel 2 van mijn bevallingsverhaal!

Ahhhhhhh, de laatste uurtjes met zijn tweetjes!

Daar ben je dan! Mijn bevalling (Deel 2)

Holy Sh#t wat gebeurd er nu!

Twee verpleegkundigen komen mijn kamer binnen en zijn super enthousiast. Ze zijn duidelijk nog hyper terwijl ze net aan hun nachtdienst beginnen. Ga maar lekker slapen zegt een van hen tegen mij en geeft me een verzorgend schouderklopje. Dat klinkt als een feestje in mijn oren, want ik ben wel toe aan wat nachtrust. Welterusten schat, zeg ik tegen M en ik probeer een lekkere slaaphouding aan te nemen tussen alle slangen en apparaten. Echt comfortabel lig ik niet en ik ga nog maar even naar het toilet. Ik voel een heftige wee opkomen en puf hem weg. Vlak daarna krijg ik er nog een, en nog een….ze blijven maar komen. Alsof ik vaker wel weeën heb dan niet.

Ik probeer ze stuk voor stuk weg te puffen, maar een aantal keren overvalt de pijn en hevigheid van de wee mij. Het is zelfs zo erg dat ik niet meer weet waar ik het zoeken moet, zo heftig dat ik geen controle meer heb over mijn ademhaling en er zelfs van moet overgeven. Gelukkig voel ik het aankomen en weet ik M net op tijd te waarschuwen om een lege tas voor me pakken. Jeetje mina zeg…wat heftig allemaal…en we zijn pas net begonnen. Omdat de weeën zo ontzetten heftig zijn wordt ik om 1:50 uur gecontroleerd hoeveel centimeter ontsluiting ik heb. Voor mijn gevoel heb ik al 15 cm, maar volgens de verloskundige is het maar 1 cm. Nog even te gaan dus…pfffff…valt dat even tegen zeg!

Eindelijk weer eventjes mijzelf zijn…

De weeën blijven maar komen. Als een zee met veel te hoge golven voel ik mij verdrinken in deze weeën zee. Tussen de weeën door kan ik niet tot rust komen en ik moet nog vier keer overgeven. Hoe ga ik dit in Godsnaam nog uren volhouden denk ik. Een paar uur later…pas 2 cm ontsluiting…MAN , wat duurt dat lang…arme M, hij doet er alles aan om me te helpen, mijn rug masseren, met een nat doekje mijn voorhoofd af laten koelen. Wat een lieverd, maar net als ik staat ook hij machteloos in het hele gebeuren. Wanneer het echt niet meer vol te houden is drukken we op ‘het rode knopje’ om een verpleegkundige erbij te halen.

Zij stelt voor om een ruggenprik te laten zetten omdat ik zo’n hevige pijn heb. Ik kan alleen maar volmondig JAA zeggen op haar vraag of ik dat graag wil. Ze piept de artsen op voor de ruggenprik en maakt mijn kamer alvast klaar om hem eventueel hier te kunnen zetten. Binnen een half uur komen de artsen mijn kamer al binnen en terwijl ik op de rand van mijn bed zit, met M die mij vast houd wordt de ruggenprik geplaatst. Omdat mijn hele benen trillen (wat ze al de hele nacht doen) vind ik het lastig om goed stil te blijven zitten. Wanneer ik de eerste prik voel schiet er een pijnscheut door mijn lijf waarbij ik schok. De arts roept met strenge stem: “je moet wel stil zitten, anders lukt het niet!”. Ik probeer te ontspannen en zo stil mogelijk te zitten terwijl de heftige weeën ondertussen ook gewoon doorgaan. Het is gelukt. Hierna duurt het niet lang voordat alle pijn mijn lichaam verlaat. Wat een heerlijk gevoel. Ik voel me weer eventjes mijzelf. Dankjewel dokter!

Daarna kunnen M en ik toch nog eventjes ‘slapen’… nou ja, in blokjes van 15 minuten, want om het kwartier blaast die vervelende bloeddrukmeter zich strak om mijn arm met de enige geluidsoverlast zodat we beiden steeds weer wakker worden. Maar het is wel even fijn om bij te komen van de voorgaande heftige uren.

Goede morgen!

Om 8 uur krijgen we een heerlijk ontbijtje. Ik heb honger, maar eigenlijk totaal niet. Ik krijg twee bruine sneetjes met kaas en boterhamworst en yoghurt met vanille vla en muesli. Een goede bodem voor een drukke dag waarop ik mijn eerste ‘marathon’ ga lopen. Om 08:45 uur wordt er gekeken hoeveel ontsluiting ik heb. Ik ben erg benieuwd of het inmiddels al wat is opgeschoten, want de laatste uurtjes heb ik niet het gevoel gehad dat ik iets gedaan heb, dus iedere cm is een cadeautje. Het resultaat; 4 cm. Ik had het wel verwacht, maar stiekem hoopteik op een hoger aantal. Vanaf nu krijg ik iedere 20 minuten weeënopwekkers via mijn infuus zodat de weeën sneller komen. Ik voel steeds meer mijn weeën en vraag om 09:45 uur om wat extra pijnbestrijding (hij staat nu op standje 8). Om 10:30 uur is de pijn weer zo hevig dat ik mij afvraag of mijn ruggenprik wel doet wat hij moet doen, aangezien ik altijd dacht dat je bij een ruggenprik (bijna) geen pijn voelde. De pijn is best heftig, maar ik kan de weeën goed wegpuffen. Toch wordt de pijnbestrijding op standje 10 gezet. Ik heb niet het idee dat het iets uit maakt, maar we doen het er maar mee omdat ik niet beter weet. Om 11:30 uur heb ik 7/8 cm ontsluiting en daar wordt ik toch wel erg blij van. Een zucht van blijdschap en ook van spanning schieten door mij heen. Nu komt het wel erg dichtbij allemaal. Ik vraag me af of onze baby vandaag vóór 15:20 uur geboren wordt, dan is ze namelijk binnen 24 uur nadat mijn vliezen zijn gebroken geboren en mag ze vandaag nog mee naar huis. Als ze daarna geboren wordt moet ze nog een nachtje langer blijven ter controle.

Ik moet poeppeeeeen!!

Uren gaan voorbij waarin ik wee na wee weg puf. M staat trouw aan mijn zijde en tussen de weeën door zijn we vooral benieuwd hoe onze kleine er uit gaat zien. We kunnen het niet geloven dat het bijna zo ver is. We zijn over een paar uur papa en mama. Alleen al bij de gedachten zie ik M’s gezicht stralen met tranen in zijn ogen. Wat heftig allemaal, ook voor hem. En hij is zo lief en sterk voor mij. Zonder hem weet ik niet hoe ik deze dag vol moet houden. Ik laat hem weten hoe fijn ik het vind wat hij voor me doet. Ook probeer ik hem uit te leggen hoe een wee voor me voelt. Het is alsof je in een vol winkelcentrum staat (op koopzondag, en ja het is super druk). Je hebt een witte broek aan en ineens wordt je overvallen met het gevoel dat je heel erg, maar dan ook echt MEGA erg moet poepen. Je weet dat wanneer je NU een scheet laat je HELE broek onder de poep zit en jij de populairste attractie bent in het hele winkelcentrum. Je kunt maar één ding doen…en dat is met alle macht proberen je scheet niet te laten ontsnappen…Zo’n gevoel dus…500 x achter elkaar…Pffff…wat wilde ik graag poepen, maar dat mag niet. Ophouden die handel, en wegpuffen maar. Gelukkig had ik goed op gelet bij de ‘Fit Zwanger’ cursus van de Zuidzorg zodat ik goed wist hoe ik moest puffen. Met mijn ogen dicht kon ik mijzelf het beste concentreren en pufte ik alle weeën weg.

Lees hier deel 1 van mijn bevallingsverhaal.

Lees hier deel 3 (laatste deel) van mijn bevallingsverhaal.

tranen van geluk en van spanning tegelijk

Daar ben je dan! Mijn bevalling (Deel 1)

Terwijl M in de wijk foto’s aan het maken is voor het project ‘ken je wijk’ zit ik rustig op de bank tv te kijken. Ik kijk o.a. het programma ‘Secret Princes’ op TLC wat over vier prinsen gaat die in Amerika vermomd als “normale mensen” op zoek gaan naar hun prinses. Vanmiddag gaan we naar de verjaardag van M’s tante, zij wordt 60 en viert dit groots in het kasteel van Vught. Het is 15.20 uur en ik ga me klaar maken voor het feestje zodat we rond 4 uur weg kunnen. Moet ik nog even naar de wc…toch maar wel. Ik kom het toilet binnen en opeens voel ik het nat worden tussen mijn benen. Wacht eens even, ik heb mijn broek nog niet uit, en dit is geen plas. Er schiet een gedachte door mijn hoofd…o jee…volgens mij zijn mijn vliezen gebroken…NU AL! Aaaaahhh…of toch niet? Terwijl ik eigenlijk niet durf te kijken doe ik voorzichtig mijn broek omlaag…het is niet veel, maar toch…volgens mij is dit echt vruchtwater.

Ik weet dat ik moet kijken of het doorzichtig is en geen andere kleuren waardoor blijkt dat de baby in het vruchtwater heeft gepoept. Het is moeilijk te zien, dus blijf ik even totaal overrompeld op het toilet zitten. Er gaan allerlei gedachtes door mij heen…wat moet ik doen…op welke datum zal ze geboren worden…OMG ik ga haar bijna ontmoeten…zit alles al in mijn vluchtkoffer…moeten we het ziekenhuis bellen (ik zou sowieso in het ziekenhuis bevallen o.a. omdat mijn bloeddruk vrij hoog was)… en zo nog 100 dingen.

Ik loop totaal overdonderd met mijn broek tussen mijn benen richting trap wanneer ik M via de achterdeur thuis zie komen. Ik verberg mijzelf achter de gangdeur zodat niet de hele buurt mij ziet staan en kijk M aarzelend aan. Die blik in zijn ogen zal ik nooit vergeten…”volgens mij is het begonnen, ik denk dat mijn vliezen zijn gebroken” zeg ik met een aarzelende glimlach op mijn gezicht. Ik weet niet of ik moet huilen of lachen…ik moet het opvangen zeg ik tegen M en we bedenken allerlei manieren hoe we dit kunnen doen midden in de woonkamer.

Drup drup drup…

Daar sta ik dan, aan de aanrecht met een bierglas tussen mijn benen…ik heb tranen in mijn ogen van het lachen en van geluk, en allerlei emoties die ik nog niet ken. M vraagt of hij er een foto van mag maken en samen lachen we er om. Het vruchtwater ziet er goed uit, maar toch bellen we het ziekenhuis (dit moest vanwege mijn bloeddruk). “Komt u maar langs zodat we alles kunnen controleren” is het antwoord wat we krijgen wanneer we vertellen wat er zich zojuist heeft afgespeeld. Ontspannen loop ik naar boven (al druppend met een handdoek tussen mijn benen). In de douche probeer ik te bedenken hoe ik in Godsnaam een broek aan kan trekken die ik droog kan houden…ondertussen stroomt het vruchtwater langs mijn benen naar beneden. “Wow, M, kom eens kijken…ik lijk net zo’n kleuter die in haar broek staat te plassen…hahaha” het ziet er zo lachwekkend uit. Maar handig is natuurlijk anders. Terwijl ik leeg loop is M druk bezig om de laatste spulletjes in onze vluchtkoffer (weekendtas) te stoppen zoals paspoorten, telefoonoplader etc. Hij installeert de Maxi Cosi in de auto en wacht op mij totdat we kunnen vertrekken. We blijven beiden opvallend kalm en op ons dooie gemak rijden we richting het Maxima Medisch Centrum in Veldhoven. Alle stoplichten staan op rood, maar het is rustig op de weg. Ik heb nog geen weeën, dus vind ik het niet erg dat we niet hard kunnen rijden.

In het ziekenhuis

Om 16.43 uur komen we aan bij de kraamsuites in het Maxima Medisch Centrum. Een paar weken geleden waren we hier nog voor een rondleiding, dus we weten hoe het er uit ziet. We moeten even wachten in de familiekamer en na een paar minuten komt een van de verpleegkundigen ons ophalen. Zij neemt ons mee naar een van de onderzoekkamers waar ze mijn bloeddruk, vruchtwater en o.a. mijn urine controleert. Al snel komen we erachter dat mijn vruchtwater toch echt vruchtwater is, dat er nog geen weeën activiteiten zijn en dat mijn bloeddruk toch wel veel te hoog is (gemiddeld zo’n 170/100).

Iedere 5 min wordt mijn bloeddruk automatisch gecontroleerd en deze zakt niet. Er wordt even overlegd of we moeten blijven of dat we de volgende ochtend terug moeten komen als de weeën niet vanzelf gestart zijn. Dan krijg ik weeën opwekkers toegediend.

De artsen besluiten dat ze me graag hier willen houden dus worden we naar onze kraamsuite gebracht. Nummer 7 is ons kamer nummer. Wat een grote kamer denk ik wanneer ik binnen kom. De verloskundige verteld dat deze kamer ook wel gebruikt wordt voor de geboortes van tweelingen.

Op de kamer staat (uiteraard) een kraambed, allerlei apparaten om de baby te controleren wanneer zij geboren is, en mooie groene stoel (welke omgebouwd kan worden tot een bed voor de partner), een bureau, een keukenblok met warmtelamp om de baby op warm te houden en speciale gootsteen om de baby in te wassen en ook een eigen badkamer met toilet. Wat een luxe. We zijn nog maar net binnen en er wordt al gevraagd of we nog wat avondeten lusten. Dat lusten we wel. Ondertussen verteld de verloskundige precies hoe alles werkt en wat er allemaal gaat gebeuren.

Prik , prik, prik, prik…en nog een prik AUW!

Ik word aan een automatische bloeddruk meter gelegd om iedere 15 minuten gecontroleerd te worden. Daarbij lig ik aan de CTG machine zodat mijn weeën activiteiten gemeten kunnen worden en wordt de hartslag van de baby bijgehouden. Mijn bloeddruk blijft hoog en ik krijg een infuus…tenminste, dat is de bedoeling. De verpleegkundige doet een eerste poging om een infuus aan te leggen…zonder succes. Ik vertel haar dat ik in 2005 in America in het ziekenhuis tot wel 5x moest laten prikken voordat iemand het voor elkaar kreeg om een infuus bij mij aan te leggen, dus dat het zeker niet aan haar lag. Even later probeert een van de verloskundigen het ook twee maal in mijn andere hand/pols…tevens ook zonder succes. AUW! Mijn beide pootjes doen zeer…en nog steeds geen infuus. Er wordt gebeld naar de eerste hulp, met de vraag of iemand van hen mij wil prikken…maar aangezien het erg druk is vandaag moet ik een lange tijd wachten. Ik hoop dat ze snel komen, want ik wil graag gaan slapen.

Rond 21.00 uur voel ik een vreemd gevoel in mijn buik. Ik denk dat de weeën zijn begonnen, zeg ik tegen M. Pas na een half uur heb ik heb overtuigd dat het echte weeënzijn omdat ze precies om de tien minuten terugkomen. Ze voelen gek, maar niet erg pijnlijk. Ik voel ze in mijn rug, en soms aan de voorkant. Ondertussen krijg ik een pil tegen de hoge bloeddruk waarna ik op de monitor duidelijk verbetering zie (gemiddeld 150/80), maar nog steeds aan de hoge kant. Daarna komen er twee artsen van de eerste hulp langs om te proberen om mijn infuus aan te leggen, maar na wat geklop en geknijp in beide armen durven ze het beiden niet aan om mij nog verder lek te prikken en stellen ze voor om “Wim” van de Eerste Hulp te vragen. Wim is blijkbaar de “beste” prikker in huis en hij gebruikt een oudere naaldsoort die misschien beter werkt bij mij. Dus moes ik wachten op Wim voordat ik kan gaan slapen.

Hopelijk komt hij snel denk ik. Rond 23.00 uur is hij er en ik zeg meteen tegen hem “Arme Wim, alle hoop is op jouw gevestigd”. Zijn eerste poging…geen succes…en zijn tweede…JAAAAAA…eindelijk! Poeh Poeh…ik gaf de hoop al bijna op en met 5 extra gaten in mijn lijf ben ik er ook wel een beetje klaar mee. Dankjewel Wim!

Om 00:15 uur krijg ik een slaappilletje zodat ik “suf” word en makkelijker in slaap kan vallen (hier merk ik helemaal niets van, dus slaappillen zijn niet echt voor mij bestemd geloof ik, haha) Vlak daarna word ik aan mijn infuus aangesloten waarbij ik extra vocht binnenkreeg i.v.m. mijn bloeddruk. Het erge is dat dit infuus nu nog niet nodig is, maar gezet is voor het geval dat ik hem ineens wel nodig heb. Ik krijg nu dus een ‘nep-infuus’. Ook krijg ik na aanvraag nog een extra matras op mijn bed, want mijn bed lag wel erg hard (aangezien ik alleen op mijn zij kan slapen).

Lees hier deel 2 van mijn bevallingsverhaal.

Lees hier deel 3 (laatste deel) van mijn bevallingsverhaal.

Commode met spiegels en extra haakjes aan de plank er boven

DIY #2 Pimp je babykamer & handige tips

Ben jij in blijde verwachting van je eerste kindje en heb je geen idee hoe je jullie babykamer wilt gaan inrichten? Voor mij was het een groot en overweldigend project, zoveel ideeën en zoveel mogelijkheden.  Uiteindelijk heb ik er zelf iets leuks van weten te maken. Lees hier leuke diy ideetjes en tips voor een praktische inrichting met je eigen “finishing touch”!

Kledingkast met stangen er naast

Kledingkast met stangen er naast

Natuurlijk kun je een complete babykamer aanschaffen in een stijl die bij je past, lekker makkelijk, maar ook snel erg prijzig als je niet de standaard basic babykamer wilt. Wij kochten achteraf gezien veel meubels bij de Ikea, omdat dit niet zo duur is en qua uitstraling toch tijdloos is. Omdat ik de meubeltjes in het wit wilde hebben (voor een eventuele tweede…dan kan het zowel voor een jongetje als voor een meisje) koos ik voor een opvallende print op het behang. Om het niet TE bont te maken, hebben we ook twee wanden wit gelaten. (Behang komt van de Praxis trouwens).

Lades met stoffen bakjes er in om alles goed gesorteerd te houden

Lades met stoffen bakjes er in om alles goed gesorteerd te houden

Het bedje is met er een met een lade eronder zodat ik daarin het extra beddengoed gemakkelijk kan opbergen. Super handig en het ziet er ook meteen netjes opgeruimd uit. De “commode” is gewoon een ladekast van Ikea waarop ik andere vrolijke knopjes van de Xenos op het gezet, om het iets speelser te maken.

Commode met spiegels en extra haakjes aan de plank er boven

Commode met spiegels en extra haakjes aan de plank er boven

 

 

 

 

 

In de commode hebben we van die stoffen bakjes gedaan (natuurlijk weer van Ikea) zodat je alle spulletjes overzichtelijk kunt opbergen. Boven de commode hebben we spiegels opgehangen waar onze dochter met veel plezier naar kijkt als we haar verschonen of omkleden. Daarboven hebben we een plankje opgehangen om wat overige spulletjes op kwijt te kunnen en eronder hebben we extra haakjes bevestigd om kleertjes e.d. aan op te hangen. Zo kun je er extra veel spulletjes kwijt omdat je de op de commode vaak al je ruimte goed kunt gebruiken.

Handig ophangsysteem voor de kleertjes

Handig ophangsysteem voor de kleertjes

Als kast hebben we een open kast gekocht en daarnaast stangen bevestigd zodat we daar ook kleertjes aan op konden hangen. Erg handig, en het ziet er ook nog eens best leuk uit. Zo zie je meteen wat je hebt en hangt het niet in een saaie dichte kast.

Op de kale witte muur heb ik lijstjes opgehangen met daarin stukken behang die we nog over hadden om de muur wat op te fleuren. Daar komen binnenkort natuurlijk mooie foto’s van ons dochtertje in te hangen.

Zelf geverfde krukjes en trapje

Zelf geverfde krukjes en trapje

De stoel is een zwarte zit/ligstoel van Ikea waar we een mooie sprei op hebben gelegd zodat hij schoon blijft en niet zo donker is en afsteekt bij de rest van de meubels. De krukjes die er naast staan, en het trapje heb ik zelf met blauwe glansverf geschilderd om ze zo een nieuwe en vrolijkere uitstraling te geven. Ik vind ze zelf erg goed gelukt!

Lijstjes met behang er in

Lijstjes met behang er in

Bij de Xenos kocht ik kartonnen letters welke ik roze verfde zodat ze beter matchen bij het behang. Simpel en toch leuk!

Het eindresultaat is echt “ons” babykamertje … veel Ikea, met een creatieve, vrolijke touch is het helemaal Lola’s kamertje geworden. En wij zijn er erg blij mee!